Fast VP چیست؟

نرم افزار EMC FAST به محصولات EMC Unity اجازه می دهد تا از درایوهای Flash با کارایی بالا استفاده کنند. نرم افزار FAST شامل Fully Automated Storage Tiering  برای (Virtual Pools (FAST VP و FAST Cache است. این دو ویژگی در کنار هم کار می کنند تا از فضای ذخیره سازی درون سیستم به صورت مؤثر استفاده شود. هر یک از این ویژگی های نرم افزاری تضمین می کند که فعال ترین داده ها از طریق Flash پشتیبانی می شوند.

 

هنگامی که ویژگیِ FAST VP فعال شود، این ویژگی آمارهایِ Performance روی هر [1] slice در یک Pool را اندازه گیری و ثبت می کند. در ادامه، FAST VP این داده ها را تجزیه و تحلیل می کند و تصمیم می گیرد تا داده ها را به tier های مختلف انتقال دهد (با توجه به میزان استفاده از داده) تا Performance یک Pool را بیشینه کند و از فضای درون Pool به طور موثری بهرمند شود. Slice هایی که بیشترین استفاده را دارند به طور خودکار به Tier های بالاتر در یک Pool منتقل می شوند، در حالی که Slice هایی که استفاده کمتری دارند به Tier های پایین تر منتقل می شوند. داده هایی که از قبل روی Flash در یک Pool قرار گرفته اند از فضای Fast Cache استفاده نمی کنند که این قابلیت اجازه می دهد تا داده های مستقرِ بیشتری بر روی هارد دیسک ها از مزایای فلش Fast VP بهره مند شوند.

این مقاله برای مشتریان ، شرکا و کارکنان فاراد در نظر گرفته شده است که از ویژگی های FAST VP و FAST CACHE در خانواده EMC Unity از سیستم های استوریج استفاده می کنند. استفاده از این ویژگی با EMC Unity و نرم افزار مدیریت EMC همراه می شود.

بطور معمول وقتی داده ای ایجاد می شود ابتدا در بالاترین tier قرار می گیرد و با توجه به میزان نوشتن و خواندن از آن داده ، استوریج نسبت به انتقال داده در tier مناسب اقدام می کند. از این روند نیز به عنوان چرخه حیات داده ها یاد شده است. EMC Unity سیستم ذخیره سازی کاملا اتوماتیک (Fully Automated Storage Tiering) را برای Pool های مجازی (FAST VP) ارائه می دهد که بر الگوهای دسترسی به داده (خواندن و نوشتن داده ها) درونِ Pool های سیستم نظارت می کند و به صورت پویا خود را تطبیق می دهد از طریقِ در نظر گرفتن و انتخاب مناسب ترین tier که میزان کارایی (Performance) مورد نیاز را ارائه می دهد. FAST VP درایوها را به سه دسته تقسیم می کند. این سطوح عبارتند از:

  • Extreme Performance Tier – شامل درایوهای Flash است
  • Performance Tier – شامل درایوهای (Serial Attached SCSI (SAS است
  • Capacity Tier – شامل درایوهای (Near-Line SAS (NL-SAS

FAST VP به کاهش هزینه (Total Cost of Ownership-TCO) با حفظ Performance و با استفاده از ساختار Pool می پردازد. به جای ایجاد یک Pool با یک نوع درایو، مخلوط کردن Flash، SAS و NL SAS درایوها می توانند از طریق کاهش تعداد درایوها و استفاده از درایوهایی با ظرفیت بیشتر به کاهش هزینه های یک پیکربندی کمک کنند. داده هایی که دارای سطح عملکرد بالایی هستند در درایو های Flash قرار می گیرند، در حالی که داده هایی که فعالیت کمتری دارند در SAS یا NL-SAS قرار می گیرند.

EMC Unity یک رویکرد واحد برای ایجاد منابع ذخیره سازی در سیستم دارد. Block LUNs، File Systems و VMware Datastores همه می توانند در یک Pool واحد وجود داشته باشند و همگی می توانند از ویژگی های FAST VP بهره مند شوند. در تنظیمات سیستم با حداقل مقدار Fast VP ، Flash به راحتی از درایوهای Flash برای داده های فعال با عملکرد بالا , صرف نظر از نوع منبع استفاده می کند. میزان عملکرد برای تمام داده ها در یک Pool در مقایسه با یکدیگر بررسی می شوند و بیشترین اطلاعات مورد استفاده ، در درایو های با کارایی بالا (درایو های Flash) قرار می گیرند. سیاست های Tiering در مقاله های بعد توضیح داده خواهد است.

 

لایسنس FAST VP :

در Fast VP ، Unity روی سیستم های Unity Hybrid و UnityVSA پشتیبانی می شود. برای سیستم های Unity Hybrid ، FAST VP از طریق بسته ی نرم افزاری EMC Unity Essentials که شامل تمامی سیستم های Unity Hybrid می باشد فعال می شود. FAST VP برای UnityVSA  با License نرم افزار پایه فعال می شود. هنگامی که این License ها نصب می شوند، ویژگی های مرتبط FAST VP در دسترس هستند:

  • توانایی ایجاد Pool با انواع چندین درایو
  • توانایی تنظیم سیاست های Tiering روی Block LUN ها، File Systems و VMware Datastores.
  • توانایی دسترسی به تب FAST VP در Pool properties window یا storage resource properties window

[1] Slice : سیستم LUN های شما را به تکه های کوچک (Slice) تقسیم می کند و به این Slice ها یک درجه حرارتی ( با توجه به کارایی ) اختصاص داده می شود. مثلا اگر Slice هایی که به طور مداوم در دسترس باشد را Hot Slice و Slice هایی که به ندرت از آن ها استفاده می شود را Cold Slice گویند و این Slice ها دارای حجم 256MB می باشند.

منبع : فاراد سیستم

در یک شبکه lan، اگر تمامی بسته ها به مقصد سگمنت های دیگر شبکه توسط روتری یکسان فرستاده شوند، هنگامی که gateway از کار بیافتد، همه ی هاست هایی که از آن روتر به عنوان next-hop پیش فرض استفاده می کنند در برقراری ارتباط با شبکه های خارجی موفق نخواهند بود. برای رفع این مشکل، سیسکو پروتکل اختصاصی HSRP را ارائه داده است که برای gateway ها در یک lan ، افزونگی ایجاد می کند تا قابلیت اطمینان شبکه را افزایش دهد.

پروتکل HSRP چیست ؟

یکی از راه های دستیابی به uptime نزدیک به 100 درصد در شبکه، استفاده از پروتکل HSRP است که افزونگی را در شبکه های IP ، ارائه می دهد. HSRP تضمین خواهد کرد که به هنگام ایجاد خطا در دستگاه ها یا مدارهای دسترسی که در لبه (edge) شبکه قرار دارند، ترافیک های کاربر بلافاصله به بیرون شبکه ارسال شوند.

با به اشتراک گذاشتن یک آدرس IP و آدرس MAC (لایه 2) میان دو یا تعدادی بیشتری از روترها، آنها می توانند به عنوان یک روتر مجازیِ واحد (virtual router) عمل نمایند. روترهای عضو در این گروه، به طور مستمر برای رصد وضعیت روترهای دیگر پیام هایی را با یکدیگر مبادله می نمایند. در نتیجه هر روتر مسئولیت مسیریابی روتری دیگر را نیز بر عهده خواهد گرفت. و بر پایه این پروتکل، هاست ها می توانند بسته های IP را به آدرس MAC و IP پایداری ارسال نمایند.

HSRP

مکانیزم های پویا برای تشخیص روتر

در ادامه مکانیزم های موجود برای تشخیص روتر توسط هاست تشریح می شود. بسیاری از این مکانیزم ها منجر به تاب آوری (resiliency) بیشترِ شبکه نمی شوند. این مسئله به این معنا می تواند باشد که در ابتدا برای پروتکل ها  قابلیت تاب آوریِ شبکه در نظر گرفته نمی شد یا اینکه اجرای پروتکل برای هر هاست از شبکه ممکن نبود. باید این را در نظر داشته باشید که بسیاری از هاست ها، تنها مجوز تنظیمِ default gateway را به شما می دهند.

Proxy Address Resolution Protocol

برخی از هاست ها از پروتکل (proxy Address Resolution Protocol (ARP برای انتخاب یک روتر استفاده می کنند. هنگامی که یک هاست proxy ARP را اجرا می کند، به منظور دستیابی به آدرس IP هاستی که قصد ارتباط با آن را دارد، یک درخواست ARP ارسال می کند. فرض کنید روتر A در شبکه، از طرف هاستِ مقصد پاسخ می دهد و آدرس MAC اش را در اختیار می گذارد. به واسطه ی پروتکل ARP ، هاست مبدا با هاست راه دور به گونه ای برخورد می کند که گویی به همان سگمنت از شبکه متصل است. اگر روتر A از کار بیافتد، هاست مبدا به ارسال بسته ها به هاست مقصد از طریق آدرس MAC مربوط به روتر A ادامه می دهد، با آنکه این بسته ها به مقصدی ارسال نمی شوند و از بین می روند. شما می توانید منتظر بمانید تا پروتکل ARP ، آدرس MAC یک روتر دیگر بر روی همان سگمنت ،به فرض روتر B ، را به دست آورد. آدرس روتر B از طریق ارسال یک درخواستِ دیگر ARP یا راه اندازی مجددِ هاست مبدا برای ارسال درخواست ARP به دست می آید. از طرف دیگر برای مدت زمانی قابل توجه، هاست مبدا نمی تواند با هاست راه دور ارتباط برقرار کند، با وجود اینکه انتقال بسته هایی که پیش از این توسط روتر A ارسال می شدند از طریق روتر B میسر می شود.

Dynamic Routing Protocol

برخی از هاست ها یک پروتکل مسیریابی پویا همچون (Routing Information Protocol (RIP یا (Open Shortest Path First (OSPF را اجرا می کنند تا روترها را بیابند. نقطه ضعفِ پروتکل RIP، سرعتِ کُندِ آن برای به کارگیری تغییرات در توپولوژی است. اجرای یک پروتکل مسیریابی پویا بر روی هر هاست، به دلایلی ممکن است، عملی نباشد. که این دلایل شاملِ administrative overhead ، processing overhead ، مسائل امنیت یا عدم امکانِ پیاده سازی پروتکل بر روی برخی از پلتفرم ها می شود.

(ICMP Router Discovery Protocol (IRDP

به هنگام عدم دسترسی پذیری به یک مسیر، برخی از هاست های جدیدتر از IRDP برای یافتن روتری جدید استفاده می کنند. هاستی که IRDP را اجرا می کند به پیام های multicast دریافت شده از روتر پیش فرضِ خود گوش فرا می دهد و هنگامی که پس از مدتی پیام های hello را دریافت نکند، از یک روتر جایگزین بهره می برد.

Dynamic Host Configuration Protocol

پروتکل DHCP مکانیزمی را برای انتقال اطلاعات کانفیگ به هاست ها بر روی شبکه TCP/IP ارائه می دهد. این اطلاعات کانفیگ معمولا شامل آدرس IP و default gateway می شود. اگر default gateway از کار بیافتد، هیچ مکانیزمی برای تغییر به روتری جایگزین وجود ندارد.

عملیات HSRP

در بسیاری از هاست ها تشخیص پویا پشتیبانی نمی شود. بنا به دلایلی که پیشتر ذکر شد، اجرای یک مکانیزم تشخیص پویای روتر بر روی هر هاست از شبکه نیز ممکن است تحقق پذیر نباشد. در نتیجه پروتکل HSRP برای این هاست ها failover service را فراهم می کند.

با استفاده از HSRP ، مجموعه ای از روترها به صورت همزمان فعالیت می کنند تا به عنوان یک روتر مجازی واحد به هاست های موجود بر روی LAN نشان داده می شوند. این مجموعه به عنوان گروه HSRP یا گروه standby شناخته می شوند. یک روترِ برگزیده از این گروه مسئولیت ارسال بسته هایی را بر عهده دارد که هاست ها به روتر مجازی می فرستند. این روتر به عنوان Active router شناخته می شود و روتر دیگر به عنوان Standby router انتخاب می شود. هنگامی که روتر Active از کار بیافتد، روتر standby وظایفِ ارسال بسته را بر عهده می گیرد. با وجود آنکه تعداد دلخواهی از روترها پروتکل HSRP را می توانند اجرا نمایند، تنها روتر Active ، بسته هایی را ارسال می کند که به روتر مجازی فرستاده شده اند.

برای به حداقل رساندن ترافیک شبکه، به محض اینکه پروتکل فرآیند انتخاب را کامل کرد، تنها روترهای Active و standby پیام های HSRP را به صورت دوره ای می فرستند. اگر روتر Active از کار بیافتد، روتر standby به عنوان روتر Active فعال خواهد شد. اگر یک روتر standby از کار بیافتد یا به یک روتر Active تبدیل شود، سپس روتر دیگری به عنوان روتر standby انتخاب می شود.

بر روی یک LAN مشخص، چندین گروه standby  همزمان می توانند حضور و یا همپوشانی داشته باشند. هر گروه standby یک روتر مجازی را شبیه سازی می کنند. روتری مشخص ممکن است در چندین گروه شرکت داشته باشد. در چنین مواقعی، روتر تایمر و وضعیت هر گروه را به صورت جداگانه نگهداری می کند.

هر گروه standby یک آدرس MAC و یک آدرس IP دارد.

ارتباطات در HSRP

با استفاده از پروتکل HSRP سه نوع از پیام های multicast میان دستگاه ها رد و بدل می شود:

Hello – پیام hello میان دستگاه های Active و Standby ارسال می شود (به صورت پیش فرض هر 3 ثانیه). اگر دستگاه Standby به مدت 10 ثانیه از سمت Active پیامی دریافت نکند، خودش نقش Active را بر عهده خواهد گرفت.

Resign – پیام resign از طرف روترِ active فرستاده می شود، هنگامی که این روتر قرار است آفلاین شود یا به دلایلی از نقش Active صرف نظر کند. این پیام به روتر Standby می گوید که برای نقش Active آماده شود.

Coup – پیام coup هنگامی استفاده می شود که روتر Standby می خواهد به عنوان روتر Active فعال شود (preemption).

وضعیت روترها در HSRP

روترها در پروتکل HSRP در یکی از وضعیت های زیر قرار می گیرند:

Active – حالتی است که ترافیک در حال ارسال است.

Init یا Disabled – حالتی است که روتر آماده نیست یا قادر به شرکت در فرآیند HSRP نیست.

Learn – حالتی است که هنوز آدرس IP مجازی تعیین نشده است و پیام hello از طرف روتر Active دیده نشده است.

Listen – حالتی است که یک روتر پیام های hello را دریافت می کند.

Speak – حالتی است که روتر پیام های hello را می فرستد و دریافت می کند.

Standby – حالتی است که روتر آماده می شود تا وظایف ارسال ترافیکِ مربوط به روتر Active را بر عهده بگیرد.

ویژگی های HSRP

Preemption

ویژگیِ Preemption در HSRP بلافاصله روتری با حداکثر اولویت را به عنوان روتر Active فعال می سازد. اولویت روتر در ابتدا از طریق مقدار priority تعیین می شود که توسط شما تنظیم شده است و سپس به واسطه آدرس IP . هرچه این مقدار بیشتر باشد، اولویت بالاتر است.

وقتی که یک روتر با اولویت بیشتر حق تقدم می یابد، یک پیام coup می فرستد. هنگامی که یک روتر Active با اولویتی کمتر پیامِ coup یا پیامِ hello را از یک روتر با اولویتی بالاتر دریافت کند، به وضعیت speak تغییر می کند و یک پیامِ resign می فرستد.

Preempt Delay

این ویژگی منجر خواهد شد که فرآیند preemption برای مدت زمانی قابل تنظیم به تعویق بیافتد، و در نتیجه روترِ با اولویت بالا اجازه خواهد یافت که پیش از دریافت نقشِ Active، جدول routing خود را پُر نماید.

Interface Tracking

این ویژگی به شما اجازه خواهد داد که اینترفیسی را بر روی روتر، برای نظارت بر فرآیند HSRP تعیین نمایید تا اولویت HSRP را برای گروهی معین تغییر دهد.

اگر line protocol مربوط به اینترفیس مشخص شده down شود، اولویت HSRP مربوط به این روتر کاهش یافته است. در نتیجه به روتر دیگری با اولویت بالاتر اجازه داده می شود تا Active شود. برای اینکه از Interafece Tracking در HSRP استفاده نمایید دستور زیر را به کار برید:

[Standby [group] track interface [priority

Multiple HSRP Group

ویژگی MHSRP به نسخه 10.3 از Cisco IOS اضافه شد. این ویژگی به اشتراک گذاری load و افزونگی در شبکه را در اختیار می گذارد. و اجازه خواهد داد که روترهای افزونه به طور کامل مورد بهره برداری قرار گیرند. در حالی که روتری در نقش Active ترافیکِ یک گروهِ HSRP را ارسال می کند، در همان حال در گروهی دیگر می تواند در وضعیت standby یا listen قرار بگیرد.

 

آدرس MAC و IP مجازی

آدرس IP مجازی توسط ادمین شبکه کانفیگ می شود. هاست آدرسِ IP مربوط به default gateway خود را برابر با این آدرس IP مجازی خواهد گذاشت و در این حالت روترِ Active به آن پاسخ خواهد داد. آدرس MAC مجازی بر طبق الگوی زیر ایجاد می شود:

##.0000.0C07.AC

بخشِ 0000.0C مربوط به شناسه OUI شرکت Cisco است. بخشِ 07.AC ،شناسه ی اعمال شده برای پروتکلِ HSRP است و ## شناسه ی گروه HSRP است که توسط ادمین شبکه کانفیگ می شود.

**************

برای پروتکل HSRP دو نسخه ارائه شده است که با توجه به نوع سوئیچ لایه 3 یا روتری که در اختیار دارید، می توانید یکی از این دو نسخه را استفاده نمایید. در زیر جدول تفاوت این دو نسخه آورده شده است.

ویرایش
 HSRPV1HSRPV2
Group Numbers0-2550-4095
Virtual MAC address0000.0c07.acXX (XX = group number)0000.0c9f.fxxx (XXX = group number)
Multicast Address224.0.0.2224.0.0.102

برای تنظیمِ پروتکل HSRP بر روی سوئیچ سیسکو لایه 3 و روتر سیسکو می توانید از این لینک کمک بگیرید.

نحوه ایجاد و پیکربندی ماشین مجازی در Hyper-V ویندوز سرور 2016

در مقاله قبل مقدمه ای از Hyper-V را در اختیارتان قرار دادیم. در این مقاله قصد داریم درباره ی راه اندازی Hyper-V در ویندوز سرور 2016 صحبت کنیم که شامل نصب، مدیریت، تنظیمات ذخیره سازی، پیکربندی شبکه و مدیریت از راه دور است. امتیاز راه اندازی و نصب Hyper-V در ویندوز سرور 2016 این است که میزبان ، ماشین های مجازی می باشند. بنابراین، بیایید بررسی کنیم که چگونه ماشین ها را در Hyper-V از ویندوز سرور 2016 ایجاد و پیکربندی کنیم.

ایجاد یک ماشین جدید :

ابتدا، شما باید از  Hyper-V Manager برای اتصال به میزبان Hyper-V استفاده کنید. Hyper-V Manager شامل ابزار Remote Server Administration Tools ( RSAT ؛ دانلود جداگانه ) برای سیستم عامل های کلاینت مانند ویندوز 10 ، یا در بخش Server Manager شامل Install Features از ویندوز سرور 2016 می باشد.

ابتدا به Hyper-V Manager بروید.

برای شروع، بر روی میزبان Hyper-V خود کلیک راست کرده و New> VM را انتخاب کنید.

در این قسمت ، Wizard مربوط به New Virtual Machine راه اندازی می شود.

پیکربندی را با انتخاب یک نام برای ماشین شروع کنید.

Generation های مختلف ماشین های مجازی

در مرحله بعد از شما خواسته می شود تا نوع Generation ماشین مجازی خود را انتخاب کنید. در اینجا شما دو انتخاب دارید:

Generation 1 و Generation 2 . اما این دو چه تفاوت هایی دارند؟

برای شروع، ماشین های مجازی Generation 2 تنها با Hyper-V 2012 R2 و بالاتر سازگار است. همچنین ویندوز سرور 2012 / ویندوز 8 64 بیتی و بالاتر با Generation 2 پشتیبانی می شود. بنابراین هیچ نسخه 32 بیتی از این سیستم عامل ها کار نخواهند کرد. در حقیقت، اگر یک ماشین مجازی از نوع Generation 2 ایجاد کنید و سعی کنید بوت از یک ISO  سیستم عامل 32 بیتی ایجاد کنید ، به سادگی به شما یک ارور می دهد که هیچ مدیایی برای boot نمی تواند پیدا کند. همچنین مایکروسافت در حال پشتیبانی از ماشین های Generation 2 با لینوکس است. در حال حاضر چون تمام سیستم عامل ها توسط Generation 2 پشتیبانی نمی شوند مطمئن شوید که متناسب با نیاز خود Generation ماشین ها را انتخاب می کنید. ملاحظه دیگری نیز وجود دارد: برای کسانی که در فکر انتقال یک ماشین مجازی Hyper-V از پیش ساخته شده به Azure هستند، Gneration 2 آن را پشتیبانی نمی کند.

برای سازگاری بیشتر از جمله انتقال به Azure، ماشین ها باید از نوع Generation 1 انتخاب شوند. اگر هیچ کدام از محدودیت های ذکر شده درست نیست و شما می خواهید از ویژگی هایی مانند بوت امن UEFI استفاده کنید، Generation 2 انتخاب برتر خواهد بود.

هنگامی که یک ماشین ایجاد می شود، شما نمی توانید Generation را تغییر دهید. اطمینان حاصل کنید که قبل از شروع، Generation مناسب را انتخاب کرده اید.

مدیریت حافظه در Hyper –V :

بخش بعدی پیکربندی جایی است که می توانیم حافظه را اختصاص دهیم (Assign Memory). مدیریت حافظه در Hyper-V گزینه ای با نام Memory Dynamic دارد ؛ شما می توانید یک Checkbox را مشاهده کنید که می تواند برای فعال کردن ویژگی Dynamic Memory در این مرحله انتخاب شود. اگر شما این گزینه را فعال کنید، Hyper-V با سیستم عامل ماشین مهمان در مدیریت حافظه سیستم عامل مهمان همکاری می کند.

با استفاده از ویژگی ” hot add “، Hyper-V حافظه سیستم عامل مهمان را گسترش می دهد زیرا request های مهمان در حافظه افزایش می یابد. Dynamic Memory کمک می کند تا به طور پویا و به طور خودکار RAM را بین ماشین های در حال اجرا تقسیم کند، مجددا حافظه را بر اساس تغییرات خواسته های منابع خود تقسیم می کند. این کمک می کند تا به طور موثرتری از منابع حافظه در هاست Hyper-V و نیز تراکم بیشتر ماشین استفاده شود.

هنگامی که شما انتخاب می کنید از Dynamic Memory برای ماشین مجازی خود استفاده کنید ، می توانید حداقل و حداکثر مقدار RAM را به صورت Dynamic به ماشین مجازی اختصاص داده شده، تنظیم کنید.

پیکربندی شبکه

گام بعدی در پیکربندی ماشین ما، پیکربندی شبکه است. برای اینکه یک ماشین مجازی خاص اتصال به شبکه داشته باشد، باید یک سوئیچ مجازی که متصل است، پیوست کنید. شما همچنین می توانید ماشین را در وضعیت disconnect قرار دهید؛ اتصال به یک شبکه در تکمیل پیکربندی ماشین مجازی مورد نیاز نیست. در این مثال ما ماشین را به ExternalSwitch متصل می کنیم که یک سوئیچ مجازی است که با شبکه LAN متصل است.

پیکربندی هارد دیسک

گام بعدی پیکربندی هارد دیسک است که به ماشین مجازی شما اختصاص داده شده است. سه گزینه وجود دارد که شما می توانید انتخاب کنید :

  • اگر شما گزینه “Create a virtual hard disk” را انتخاب کنید ، در واقع شما در حال ایجاد یک VHDX دیسک روی Hyper-V هاست می باشید. شما می توانید اندازه دیسک را تنظیم کنید. این مقدار در Wizard به صورت پیش فرض 127 گیگابایت است که به آسانی قابل تغییر است.
  • گزینه Use an existing virtual hard disk ، شما می توانید پیکربندی جدید ماشین خود را به یک دیسک مجازی موجود اضافه کنید. شاید شما بیش از یک فایل VHDX کپی کنید که می خواهید با پیکربندی جدید ماشین استفاده کنید. با این گزینه می توانید در Wizard به فایل VHDX مراجعه کنید.
  • با گزینه سوم – Attach a virtual hard disk later – شما می توانید انتخاب کنید که یک هارد دیسک در wizard را ایجاد کنید و یک دیسک را بعدا اختصاص دهید.

یک هشدار مهم برای گزینه Create a virtual hard disk وجود دارد: در نوع دیسک ایجاد شده هیچ انتخابی ندارید. به صورت پیش فرض Hyper-V دیسک هایی که به طور Dynamic گسترش می یابند را ایجاد می کند، دیسک هایی که thin-provisioned هستند. فضا فقط به مقداری که مورد نیاز است استفاده می شود. با این وجود، در این روش معایبی وجود دارد. درحالیکه Driver استوریج Hyper-V به طور کلی از منابع کارآمد برای بهترین عملکرد استفاده می کند ، بسیاری دیگر ممکن است ترجیح دهند دیسک های thick یا Fixed size در Hyper-V را مورد استفاده قرار دهند. برای انجام این کار، باید گزینه سوم را انتخاب کنید و پس از ایجاد ماشین، یک هارد دیسک Thick مجازی ضمیمه کنید.

گزینه های نصب و راه اندازی

مرحله بعد در Wizard مربوط به بخش installation option می باشد. به این معنی است که شما چگونه می خواهید سیستم عامل مهمان (OS) خود را در ماشین مجازی جدید نصب کنید.

رایج ترین راه انتخاب گزینه Install an operating system from a bootable image file می باشد. شما باید یک فایل ISO از سیستم عامل داشته باشید که در جایی روی سرورتان ذخیره شده باشد. به سادگی با استفاده از دکمه Browse، wizard را به مکان هدایت کنید.

پیشنهادات دیگر برای انتخاب شما Install an operating system later یا Install an operating system from a network-based installation server می باشد.

شما اکنون به خلاصه ای از گزینه های پیکربندی خود دسترسی پیدا کرده اید. هنگامی که روی دکمه Finish کلیک کنید، ماشین شما با توجه به گزینه هایی که مشخص کرده اید ایجاد می شود.

اکنون که پیکربندی و نصب کامل است، می توانید ماشین خود را روشن کنید. به سادگی روی ماشین کلیک راست کرده و ماشین را Start کنید.

شما می توانید با کلیک راست روی ماشین ایجاد شده و انتخاب گزینه Connect به کنسول وصل شوید.

پس از اتصال به کنسول، اکنون باید بتوانیم ماشین خود را بوت کنیم و سیستم عامل را به طور معمول نصب کنیم.

اندیشه ها

ما تمامی گزینه های پیکربندی در دسترس شما را هنگام ایجاد ماشین های جدید در مدیریت Hyper-V پوشش داده ایم. این مقاله دومین سری از چگونگی استفاده از Hyper-V برای مجازی سازی است. ما با اصول اولیه شروع کردیم و در حال پیشرفت به سوی موضوعات پیشرفته تر هستیم.

گام بعدی :

آموزش ایجاد Checkpoint ها در Hyper-V

 

سوئیچ سیسکو


*سوئیچ سیسکو دستگاهی است که در شبکه های مخابراتی مورد استفاده قرار می گیرد. کاری که سوئیچ به انجام می رساند این است که داده های ورودی را از هر یک از پورت های ورودی چندگانه، به پورت خروجی خاص هدایت می کند. به این ترتیب اطلاعات در مقصد مورد نظر دریافت می شوند. در شبکه تلفن سنتی (Circuit-switched)، یک یا چند سوئیچ به کار گرفته می شوند. این سوئیچ ها یک مدار اختصاصی را جهت برقراری اتصال موقت به وجود می آورند که منجر به برقراری ارتباط میان دو یا چند نفر می شود. در شبکه محلی اترنت (LAN)، یک سوئیچ با توجه به فریم ورودی، آدرس فیزیکی ( MAC آدرس ) مقصد را تعیین می کند و فریم حاوی دیتا را به طور مستقیم به سمت مقصد هدایت می کند. در شبکه گسترده مانند اینترنت، سوئیچ آدرس مقصد را با توجه به آدرس IP که در هر بسته دیتا به طور اختصاصی تعریف شده است؛ مشخص می کند.

سوئیچ لایه 2 و سوئیچ لایه 3 : 


سوئیچ های لایه 2 : در مدل ارتباطات OSI یک سوئیچ در Layer 2 یا لایه Data-link عمل می کند و توابع سوئیچینگ را انجام می دهد. به عبارت دیگر این مدل از سوئیچ ها “مک آدرس ” را با توجه به Packet or Data Unit تعیین می کنند. سوئیچ های لایه 2 ساده ترین نوع از سوئیچ ها می باشند. از جمله این سوئیچ ها می توان به سوئیچ 2960 اشاره کرد.

سوئیچ های لایه 3 : در شبکه های گسترده ای مانند اینترنت، تعیین آدرس مقصد نیازمند جستجو در جدول مسیریابی می باشد. با وجود اینکه این عمل توسط روتر انجام می شود اما برخی از سوئیچ های امروزه قابلیت انجام عمل Routing را نیز پشتیبانی می کنند. این مدل از سوئیچ ها که قادر به انجام توابع مسیریابی هستند در لایه 3 یا لایه شبکه مدل OSI قرار می گیرند. سوئیچ های لایه 3 را می توان سوئیچ های IP نامید. به عنوان مثالسوئیچ سیسکو 6500 Catalyst ، سوئیچ سیسکو Catalyst 6800 و سوئیچ سیسکو Nexus از این مدل سوئیچ ها می باشند.



متخصصین ما آماده‌اند تا در صورت لزوم با حضور در سازمان ضمن تحلیل دقیق نیازهایتان و با در نظر گرفتن محدودیت‌های مالی ، بهینه‌ترین راهکار را در خصوص انتخاب سوئیچ سیسکو به شما معرفی نمایند . علاوه بر این می توانید از کارشناسان ما در خصوص قیمت سوئیچ سیسکو در مدل های مختلف و نیز انواع سوئیچ های سیسکو ، مشاوره لازم را دریافت کنید .

با توجه به افزایش روز افزون حجم داده ها و اطلاعات ، طبیعی است که سازمان ها نیازمند سروری  باشند که بتواند در مواجه با هر حجم داده ای ، مقیاس پذیر باشد . سرور HP ProLiant BL660c G9 محصولی از کمپانی HPE می باشد که در رده سرور های Blade روانه بازار شد . این محصول با پشتیبانی از 4 پردازنده جهت استفاده در مجازی سازی ، پایگاه داده و داده هایی که نیازمند پردازش بالایی هستند ، بسیار مناسب است.

قابلیت انعطاف پذیری که سرور BL660c G9 ارائه می دهد ، امکانات ذخیره سازی بیشتر و عملیات I/O سریعتری را به ارمغان می آورد. همچنین توان پردازشی قدرتمندتر در این محصول ، جهت برآورده کردن نیاز انواع بار کاری با TCO کمتر ، عرضه گردیده است  .

تمام قابلیت های فوق الذکر این محصول ، توسط HPE OneView مدیریت می شوند که از یک پلت فرم  مدیریتی یکپارچه جهت تسریع سرویس ها، برخوردار است .این دستگاه از پردازنده Intel Xeon E5-4600 v3/v4 پشتیبانی می کند که همراه با فن آوری 4 سوکت blade بوده و تراکم بهینه را بدون تغییر عملکرد ارائه می دهد . از جمله دیگر ویژگی های سرور BL660c G9 پشتیبانی از HPE DDR4 SmartMemory است که در مقایسه با نسل قبلی  331% افزایش عملکرد دارد .

سرور hp blade - سرور bl660c g9 - سرور blade

از دیگر قابلیت های سرور HP BL660c G9 می توان به موارد زیر اشاره کرد :

**•   پشتیبانی از 2 عدد NVMe SSDs

**•   پشتیبانی از امکانات Tiered Storage Controller

**•    ارائه دادن  12Gb/s SAS

**•   فراهم آوردن 20Gb FlexibleLOMs ، M.2  و  USB 3.0

 

1 این سرور از کمپانی HPE با قابلیت پشتیبانی از DDR4 ، عملکرد را 14 تا 33 درصد بهبود بخشیده است .

منبع : سرور های Hp Blade

 

پیشنهاد می شود جهت آشنایی بیشتر با سرورهای Blade ، مطلب زیر را مورد مطالعه قرار دهید :

**•   HPE BladeSystem c3000 Enclusure

سرور G9 :

سرور DL380 G9

این سرور یکی از سرور های Rachmount شرکت اچ پی می باشد . کمپانی هیولت پاکارد این محصول را به گونه ای طراحی کرده است که بهترین عملکرد  را در زمان اوج مصرف داشته باشد . DL380 G9 برای استفاده در هر محیطی ایده آل است و درصورت قرار گرفتن درون رک ، دو یونیت از فضای آن را اشغال می کند.

مزایا و قابلیت های سرور HP DL380 G9 : 

**•   قابلیت توسعه در شرایط کاری متفاوت

**•   قابلیت بروز رسانی

**•   قابلیت پیکربندی آسان

**•   قابلیت دسترس پذیری  آسان

**•   پشتیبانی  از یک گارانتی جامع

 

 

زیرو کلاینت چیست؟

زیروکلاینت (به انگلیسی: Zero Client) به سیستمی اطلاق می‌شود که برای تحقق وظایف محاسباتی خود به سرور (Server) وابسته است. این مفهوم در برابر فت کلاینت (به انگلیسی: Fat Client) و تین کلاینت (Thin Client) قرار می‌گیرد که طوری طراحی شده تا تمام نیازهای خود را خودش برآورده کند. وظایفی که توسط خدمات دهنده فراهم می‌شود مختلف است، از فراهم آوردن ساختار پایدار داده (برای مثال برای گره‌های بدون دیسک) گرفته تا پردازش اطلاعات.

 

زیرو کلاینت مانند جزئی از یک زیرساخت کامپیوتری گسترده است، که در این زیرساخت کلاینتهای زیادی قدرت محاسباتی خود را با یک سرور به اشتراک گذاشته‌اند.

در اصل زیرو کلاینت‌ها فاقد رم (Ram) و هارد (HDD) به شکل موجود در PCها و TCها هستند و به همین دلیل دارای ظاهری کوچک و سبک بوده و قیمت بسیار نازل تری نسبت به آنها دارد. این سیستم‌ها صرفاً در شبکه‌هایی قابل استفاده خواهند بود که دارای سرور بوده (Server Base) و از طریق سرور برای آنها محدوده کابری تعریف گردد.

یرو کلاینت، تین کلاینت ، مینی پیسی و اکسس ترمینال چه هستند و چه تفاوت هایی با یکدیگر دارند؟

  1. مینی پی سی: یعنی یک کامپیوتر شخصی کوچک و ضعیف که میتواند به تنهایی کار کند و دارای رم و سی پی یو و فضای ذخیره سازی است فقط کوچک شده و ضعیف شده ی یک رایانه ی معمولی است.
  2. تین کلاینت: همان مینی پی سی است ( اغلب، حتی کارشناسان امر و یا تولید کننده ها نیز این دستگاهها را با زیرو کلاینت اشتباه میگیرند)
  3. زیرو کلاینت: یک درگاه (درب و پنجره) است برای متصل شدن به یک رایانه ی مرکزی ، در واقع تمامی برنامه ها و سیستم عامل ها روی رایانه ی مرکزی نصب میشوند و کاربران از طریق این درگاه‌ها به آن رایانه ی مرکزی وصل شده و از آنها استفاده میکنند و منابع سخت افزاری مورد نیاز خود مانند RAM و CPU و فضای ذخیره سازی را از رایانه ی مرکزی میگیرند.

- دقت داشته باشید که منظور از کلمه ی زیرو اینست که این دستگاهها قابلیت ارائه هیچگونه سرویس مناسب برای کاربر را در غیاب یک سرویس دهنده ی اصلی ندارند- و یا به عبارت دیگر بدون وجود سرور قادر نیستند به نیازهای کاربر پاسخ گویند.

تفاوت زیرو کلاینت‌ها با یکدیگر در چیست؟

زیرو کلاینتها بسته به نوع ارتباطی که با کامپیوتر مرکزی برقرار میکنند و نحوه ی عملکردشان در چند خانواده ی متفاوت قرار میگیرند : انواع زیرو کلاینت

زیرو کلاینت های RDP : این زیرو کلاینت ها برای ارتباطشان با رایانه ی مرکزی از استاندارد
 مایکروسافتی اتصال از راه ادور به نام RDP استفاده میکنند، 
و میتوانند همگی به یک سیستم عامل یا چند سیستم عامل متصل شوند.
   زیرو کلاینت های VDI : این زیرو کلاینت ها حتما به سرور و بستر سرور مجازی نیاز دارند 
و با استفاده از پروتکل های PCoIP , ICA , HDX به سرور مجازی متصل میشوند 
( بستر مجازی سیتریکس و یا وی ام ور) و از این طریق میتوانند میز کار مجازی کاربر 
( Virtual Desktop) و یا برنامه های مخصوص هر کاربر را برای وی ارائه دهند.
   زیرو کلاینت های DDP : این استاندارد که جدید ترین استاندارد در حوزه ی مجازی سازی
 دسکتاپ میباشد، متعلق به کمپانی وی کلود پوینت است
 و به اینصورت است که میتوان به یک کاربر یا یک مجموعه از کاربران یک سیستم عامل 
اختصاص داد،
 با حداقل منابع سخت افزاری مورد نیاز (میتوان یک رایانه ی رومیزی را در اختیار بیش از ۳۰ کاربر
 قرار داد) و همینطور کمترین میزان مصرفف پنای باند شبکه.

( تفاوتهای بسیاری با استاندارد RDP دارد که به تفصیل در ادامه شرح داده خواهد شد)

زیرو کلاینت های رسیوری : این خانواده از زیرو کلاینت ها که خانواده ی پر جمعیتی هم هستند از

 

 نظر تنوع برند و امکانات به این صورت عمل میکنند

که دستگاه زیرو کلاینت صرفا یکسری امکانات خاص را در اختیار کاربر قرار میدهد

 

بعنوان مثال: فقط یک مرورگر اینترنت در ختیار کاربر قرار میدهد – 
یا : بر روی رایانه ی مرکزی یک نرم افزاری نصب میشود که آن نرم افزار صرفا تعدادیی برنامه 
را در اختیار هر کاربر قرار میدهد.

هماگونه که رایانه های با یکدیگر از نظر قدرت و ظرفیت و اندازه و شکل ظاهری متفاوت هستند، همین تفاوت ها در تین کلاینت ها نیز میباشد

– در واقع تین کلاینت یا مینی پی سی هم همان رایانه ی معمولی هستند که فقط کوچکتر و ضعیف تر شده اند.

و همگی در خانواده ی رایانه های شخصی قرار میگیرند و مقایسه بین آنها همانند مقایسه بین رایانه های رومیزی میباشد یعنی مواردی از قبیل نوع و توان پردازنده، میزان و سرعت رم و مواردی از این دست در آنها مقایسه میشود و کاربری آنها یکسان است.

برای استفاده از راهکار VDI بهتر است از زیرو کلاینت های مبتنی بر ARM استفاده شود یا Tradici ؟

تفاوت پردازنده های ARM و Teradici

– در ابتدا به اختصار به معرفی دو کمپانی مذکور میپردازیم:

  • کپانی ترادیسی در سال ۲۰۰۴ در زمینه فشرده سازی صوت و تصویر و انتقال آن فعالیت خود را شروع کرده و در سال ۲۰۰۸ اولین چیپست خود را مبتنی بر پروتکل PCoIP به بازار ارائه نمود

که برای اولین بار توسط کمپانی های HP, Dell-Wyseدر تین کلاینتها و زیرو کلاینتها به کار برده شد.

  • کمپانی آرم از سال ۱۹۸۰ تا کنون مشغول به گسترش پردازنده های مبتنی بر تکنولوژی آرم است

که به دلیل مصرف انرژی پایین بیشتر در دستگاههای قابل حمل استفاده میشود

که با رشد روز افزون دستگاههای موبایل و نیاز به پردازنده های گرافیکی قویتر در آنها، این کمپانی از سال ۲۰۱۴ اقدام به مجتمع سازی پردازنده های قدرتمند گرافیکی در سی پی یو های خود کرده است،

که کمپانی هایی همچون APPLE در تراشه‌های اختصاصی خود، SAMSUNG در پردازنده‌های اگزینوس، NVIDIA در پردازشگرهای تگرا و Qualcomm در پردازنده‌های اسنپ‌دراگون خود از معماری قدرتمند آرم استفاده میکنند.

مقایسه پردازنده های ARM و Teradici

با پیشرفتی که در عرصه ی مجازی سازی در دهه ی اخیر شاهد آن بودیم

و همینطور پیشرفت دستگاههای موبایل، معماری آرم که به جرات میتوان گفت از نظر تعداد فروش، رتبه ی اول در بین تولید کننده های پردازنده ها را به خود اختصاص داده است،

(بیش از ۹۷ درصد از تلفن های هوشمند، بیش از ۹۰ درصد از هارد دیسک ها، بیش از ۶۰ درصد از تلوزیون ها و ستاپ باکس ها و …)

بر روی این موارد مصرف (مجازی سازی و سرور) متمرکز شده است

به طوریکه تا قبل از سال ۲۰۱۴ از نظر کیفیت صوت و تصویر ارسالی کمپانی ترادیسی پیشرو عرصه مجازی سازی دسکتاپ بود

اما پس از آن کمپانی آرم با قرار دادن قاابلیت نئون بر روی پردازنده های خود در کنار پردازش ۳۲ بیتی و استفاده از پردازنده های قدرتمند گراافیکی مالی ( Mali) بصورت مجتمع در پردازنده های خود موفق شد

گوی سبقت را در پردازش و فشرده سازی تصویر، از کمپانی ترادیسی برباید

و عملکرد بسیار خوبی حتی در تصاویر سه بعدی و همچنین صدای با کیفیت از خود نشان دهد،

البته ناگفته نماند که انتظاری غیر از هم این نبود، یعنی با توجه به سایز و قدرت کمپانی آرم چنانچه بازار هدف مناسبی پیدا کند

سعی در تصاحب آن بازار خواهد کرد

که با پیشینه ای که از این کمپانی وجود دارد، سعی آن منجر به نتیجه خواهد شد

، البته لازم بذکر است که در مصرف پهنای باند و فشرده سازی صوت و تصویر همچنان کمپانی ترادیسی با اندک فاصله ای پیشرو است،

یعنی در خصوص فشرده سازی تصویر چند درصدی بهتر عمل میکند، اما نه آنقدر ملموس است و نه آنقدر مهم که از کیفیت بالاتر تصویر آرم بگذریم

و همچنین قیمت بسیار پایین تر پردازنده های آرم که معلول بازار بسیار گسترده آنهاست نیز غیر قابل اجتناب است.

به طوریکه کمپانی مطرح HP در مدل پایین تر خود یعنی T310 از پردازنده Teradici

و در مدلهای بالاتر خود یعنی T410 از پردازنده های ARM استفاده کرده است

تا بتواند به لحاظ گرافیکی تجربه ای بهتر در اختیار مشتریان خود قرار دهد.

طبق گفته ی کمپانی VMware پردازنده های خانواده ARM (دارای ویژگی NEON) و Teradici هر دو میتوانند با بالاترین کیفیت در بستر هورایزن (Horizon) استفاده شوند.

منبع : wikipedia

در علم کامپیوتر، مجازی‌سازی[۱] به ساخت نمونهٔ مجازی (غیر واقعی) از چیزهایی مثل پلتفرم سخت‌افزاری، سیستم عامل، وسایل ذخیره‌سازی یا منابع شبکه، گفته می‌شود.

مجازی‌سازی از یک نوع تفکر عمیق و اجرا کردن هر آنچه که در فکر و ذهن می‌گذرد و نهایتاً بدون وجود خارجی پیاده‌سازی می‌گردد. در علم کامپیوتر استفاده از تکنولوژی مجازی‌سازی باعث رشد و پیشرفت بسیار شده است. پیاده‌سازی دستگاه‌های سخت‌افزاری به صورت مجازی اما با همان عملکرد مزایای بسیاری را برای ما به به رهاورد کشیده است.

اصولاً نرم‌فزارها مجازی هستند چون ذات آنها فیزیکی نیست. از اینرو می‌توان گفت مجازی‌سازی در اکثر اوقات شکل نرم‌افزاری دارد؛ که البته بر روی یک سخت‌افزار خاص اجرا خواهد شد. طراحی و شبیه‌سازی انواع سوییچ‌ها، روترها، سرورها و ... از این دسته‌اند. شرکت‌هایی نیز در زمینه تولید سیستم‌های مجازی مشغول به کارند نظیر شرکت مایکروسافت با سیستم Hyper-V یا سیستم‌های مبتنی بر هسته لینوکس از جمله ESX.

مزایای مجازی‌ سازی

بطور کلی مزایای مجازی‌سازی شامل موارد ذیل است:

  1. کاهش هزینه خرید تجهیزات سخت‌افزاری زیاد
  2. متمرکز سازی
  3. کاهش هزینه‌های جاری نظیر برق، نگهداری، تعمیرات
  4. کاهش گرمای تولیدی توسط دستگاه‌ها
  5. عدم نیاز به فضای زیاد به نسبت حالت سنتی
  6. استفاده از بیشترین ظرفیت تجهیزات سخت‌افزاری
  7. جابجایی راحت
  8. پشتیبان‌گیری راحت از اطلاعات
  9. تسریع امور به خاطر وجود بالقوه دستگاه‌ها و عدم نیاز به صرف زمان برای خرید، نصب و آماده‌سازی
  10. امکان تنظیم و نصب سرورها و تجهیزات مجازی با استفاده از الگو و کپی برداری

منبع : ویکی پدیا

مجازی سازی دسکتاپ (desktop virtualization)

امروزه بیشتر سازمان ها از محیط هایی استفاده می کنند که در آنها کامپیوتر های فیزیکی و pc ها مستقر هستند. در این محیط ها که به احتمال زیاد همه ی ما با آن آشنا هستیم، وجود pc  هایی که هر کدام به طور مستقل قطعات تشکیل دهنده ی خود را دارند (مادربرد، رم، پردازنده، پاور و...) و آسیب هایی که این قطعات با آنها درگیر هستند منجر به مصرف انرژی، هزینه ی نگهداری و استهلاک بالا می شوند در حالی که فضای مدیریت مناسبی را هم ارائه نمی دهند. از طرفی در سمت کاربران تجهیزاتی وجود دارد که هر کدام از آن ها فضای فیزیکی زیادی را اشغال می کنند. اما چه راهکاری برای غلبه بر این معضلات در محیط کاری شما وجود دارد؟

مجازی سازی دسکتاپ چیست؟

یکی از کارآمدترین راهکارهای مجازی سازی، مجازی سازی دسکتاپ (VDI) می باشد. در مجازی سازی دسکتاپ به هر کلاینت یک ماشین مجازی اختصاص داده می شود که متناسب با نیاز کلاینت، منابع پردازشی لازم در اختیار ماشین قرار می گیرد و سیستم عامل بر روی آن نصب می شود. در واقع کاربران روی میز کار خود از این سیستم عامل ها استفاده می کنند، در حالی که پردازش های مربوط به آن ها روی سرور انجام می شود. به عبارتی مجازی سازی دسکتاپ جدا سازی مکان قرارگیری سیستم عامل از محیط کاربری و انتقال آن به دیتاسنتر است.

سرورها برای به کارگیری مجازی سازی دسکتاپ و ساخت ماشین های مجازی که قابلیت های دسکتاپ را به صورت مجازی ارائه می دهند، از Hypervisor استفاده می کنند.

به سناریو زیر توجه کنید:

فرض کنید سازمان شما به 150 کلاینت نیاز دارد، برای رفع این نیاز دو راه در پیش رو دارید. در رویکرد اول که روشی سنتی است، باید دیوایس هایی مانند کیس، all in one و... تهیه شود که برای این تعداد کلاینت می تواند هزینه ی خرید و پیاده سازی بالایی را به همراه داشته باشد. هزینه های نگهداری و پشتیبانی از تجهیزات و مصرف انرژی آن ها از فاکتور های مهم در محاسبه ی مخارج سازمان می باشد. از طرفی با توجه به مشکلات موجود در تامین انرژی، امروزه یکی از مهم ترین کارهایی که هر شخص باید در انجامش کوشا باشد، صرفه جویی در مصرف انرژی است اما در این رویکرد 150 دستگاه وجود دارد که هر کدام استهلاک، هزینه ی نگهداری و مصرف انرژی خود را دارند. بنابراین اتلاف انرژی زیاد و مقرون به صرفه نبودن از نتایج رویکرد اول خواهد بود. رویکرد دوم، همان راهکار مجازی سازی دسکتاپ است که به شما اجازه خواهد داد، منابع پردازشی خود را در دیتاسنتر گردآورید. اگر سازمان شما از رویکرد دوم استفاده کند، ممکن است هزینه ی پیاده سازی آن برابر با رویکرد اول یا حتی بیشتر از آن شود، اما هزینه ی نگداری کمتری را در آینده به شما تحمیل خواهد کرد. برای دستیابی به درکی بهتر از این مسئله به مثال زیر توجه کنید:

اگر سازمان شما نیازمند ارتقای منابع پردازشی کلاینتها باشد، رویکرد اول برای خرید سخت افزار و نصب آن روی کلاینت به هزینه های بیشتری نیاز دارد، در حالی که در مجازی سازی دسکتاپ، با استفاده از فضای مدیریتی که مجازی سازی در اختیارتان قرار می دهد به راحتی می توانید منابع پردازشی و ذخیره سازی یک کلاینت را ارتقا دهید. با استفاده از مجازی سازی دسکتاپ شما می توانید در مصرف انرژی صرفه جویی کنید، هزینه های نگهداری را کاهش دهید، امنیت بیشتر، مدیریت بهتر و بهینه تری را روی سیستم هایتان داشته باشید.

توجه کنید که مجازی سازی دسکتاپ (bare metal) را با نوعی مجازی سازی که توسط نرم افزار هایی مانند VMware Workstation و Virtual Box در دسکتاپ انجام می شود، اشتباه نگیرید.

مزایای مجازی سازی دسکتاپ

مزایای مجازی سازی دسکتاپ

مجازی سازی دسکتاپ مزایای زیادی برای فناوری اطلاعات و سازمان ها دارد. برخی از مهم ترین آن ها عبارت اند از:

  • صرفه جویی در هزینه ها : از منظر فناوری اطلاعات، مجازی سازی دسکتاپ هزینه های مدیریت و پشتیبانی و زمان ایجاد یک دسکتاپ جدید را کاهش می دهد. کارشناسان معتقدند که نگهداری و مدیریت منابع در محیط مجازی سازی شده 50 تا 70 درصد از مجموع هزینه مالکیت (TCO) یک محیط فیزیکی را دربر می گیرد. سازمان ها معمولا برای صرفه جویی در این هزینه ها به مجازی سازی دسکتاپ روی می آورند.
  • سهولت مدیریت : از آنجایی که در مجازی سازی همه چیز به صورت مرکزی مدیریت، ذخیره و محافظت می شود، مجازی سازی دسکتاپ نیاز به نصب، به روز رسانی، patch کردن برنامه ها، بک آپ گرفتن از اطلاعات و شناسایی ویروس ها در کلاینت های مختلف را از بین می برد. بنابراین مجازی سازی دسکتاپ به ساده سازی مدیریت برنامه های موجود کمک می کند. در مجازی سازی دسکتاپ می توان از کلاینت های قدیمی به عنوان ایستگاه های دریافت کننده سرویس دسکتاپ مجازی (Thin client) استفاده کرد. برخلاف کامپیوتر های شخصی که توان پردازشی، فضای ذخیره سازی و حافظه ی رم مورد نیاز برای اجرای برنامه ها را در داخل خود دارند، thin client ها به عنوان دسکتاپ های مجازی عمل می کنند و در بستر شبکه از توان پردازشی سرور موجود در شبکه بهره می برند.
  • امنیت بیشتر : مدیریت بهینه ی موجود در دسکتاپ های مجازی، امکان اتصال دستگاه های ذخیره ساز قابل حمل به سیستم های thin client را نمی دهد مگر اینکه دسترسی این عملکرد به کاربران داده شود. به همین خاطر امکان درز اطلاعات، نفوذ بد افزار ها و باج افزار ها به این سیستم ها کاهش پیدا می کند. مطلب دیگری که امنیت محیط مجازی سازی شده را افزایش می دهد این است که تمامی اطلاعات سازمان حتی اطلاعاتی که کاربران در پروفایل خود ذخیره می کنند در دیتاسنتر ذخیره و نگهداری می شود و از آنجایی که داده های کاربر به صورت مرکزی و منظم پشتیبان گیری می شود، مجازی سازی دسکتاپ مزایای یکپارچگی داده را نیز فراهم می کند.
  • بهره وری بیشتر : مجازی سازی دسکتاپ به کابران این امکان را می دهد که از طریق دستگاه های مختلف مانند دسکتاپ های دیگر، لپتاپ ها، تبلت ها و گوشی های هوشمند به برنامه ها و اطلاعات مورد نیاز دسترسی داشته باشند. این امر بهره وری را با ارائه اطلاعات مورد نیاز به کاربران در هر مکانی، افزایش می دهد. از طرفی اگر دستگاه یکی از کاربران آسیب دید از آنجایی که اطلاعات دسکتاپ به صورت locally ذخیره نمی شود، آن کاربر می تواند از دستگاه های دیگر برای دسترسی به دسکتاپ و رسیدگی به ادامه کارش استفاده کند.

منبع : Faradsys.com

جدیدترین سرور های GIGABYTE

Taipei, Taiwan, 2nd August 2018 – در این روز GIGABYTE به طور رسمی  GPU تک پردازنده و سرورهای ذخیره سازی خود را به خانواده AMD EPYC اضافه کرد: سرورهای G291-Z20 با فرم فاکتور 2U و G221-30 GPU و سرور ذخیره ساز S451-Z30 با فرم فاکتور 4U .

AMD EPYC’s Single Socket Strengths

این سه سیستم جدید نشان دهنده مزایای AMD EPYC به عنوان یک سیستم دارای تک CPU است که می تواند، با منابع محاسباتی و I/O قابل توجه از EPYC شامل 32 هسته، 64 threads، بیش از 2TB از ظرفیت حافظه و 128 خط PCIe در هر سوکت، جایگزین مناسبی به ازای سرور های دارای دو CPU باشند.

به همان اندازه که سرور دارای دو CPU کارآمد است یک سرور تک CPU می تواند برای بسیاری از بارهای کاری نیز مفید باشد. بارهای کاریِ کمی وجود دارند که بیش از 16 thread همزمان برای هر کار یا فرآیند برنامه ریزی شده، تولید می کنند در حالی که اکثر آنها بیش از 8 thread را به ازای هر مورد تولید نمی کنند. آنهایی که بیش از 16 thread را در هر فرایند اجرا می کنند، معمولا دارای بار کاری با عملکرد محاسباتی بالا (HPC) هستند که برای انطباق با GPU به جای ارتقا به تعداد cpu های بیشتر مناسب هستند. بیشتر بارهای کاری ، مانند منطق کسب و کارهای در حال اجرا در ماشین مجازی و سرویس های Cloud micro در حال اجرا در containers ، می توانند بر روی سروری با یک عدد CPU با همان سرعتی اجرا شوند که بر روی سروری با 2 عدد CPU فیزیکی اجرا می شوند در حالی که از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه تر نیز هستند”

پشتیبانی AMD Radeon Instinct ™ MI25 GPU

هر دو سرور G291-Z20 و G221-Z30 به طور کامل با Radeon Instinct ™ MI25 GPU جدید AMD ، یکی از سریعترین شتاب دهنده های جهان، سازگار هستند.  MI25 می تواند تا 24.6 TFLOPS از FP16 و TFLOPS 12.3 از حداکثر عملکرد FP32 را ارائه کند و ویژگی های بزرگ BAR (Base Address Register) را برای پشتیبانی از چندین پردازنده GPU برای ارتباطات peer to peer فراهم می کند. ترکیب راهکارهای CPU و GPU از AMD همراه با پلت فرم نرم افزار باز ROCm از آن ، اجازه افزایش همکاری و بهینه سازی، ارائه یک راه حل محاسبه قدرتمند با زمان تاخیر پایین برای مقابله با چالش هایی از HPC را فراهم می کند.

سرور های G291-Z20 :

این یک سرور HPC با تراکم بالا است که تا حداکثر 8 کارت PCIe Gen3 dual slot GPU  را پشتیبانی می کند که شامل پشتیبانی از کارت های Radeon Instinct MI25، نیز می باشد. دیگر ویژگی های کلیدی این سرور شامل موارد زیر می باشد.

  • 8 PCIe Gen3 double slot GPU cards
  • single AMD EPYC™ 7000 series processor family
  • 8-Channel RDIMM/LRDIMM DDR4, 8 x DIMMs
  • 2 x SFP+ 10Gb/s LAN ports (Mellanox® ConnectX-4)
  • 1 x Dedicated management port
  • 8 x 2.5" hot-swappable HDD/SSD bays
  • 2 x M.2 with PCIe Gen3 x4/x2 interface
  • 8 x PCIe Gen3 expansion slots for GPUs
  • 2 x PCIe x16 half-length low-profile slots for add-on cards
  • Aspeed® AST2500 remote management controller
  • Dual 2200W 80 PLUS Platinum redundant/hot-swap power supply

با مشخصات فوق، GIGABYTE نشان می دهد که G291-Z20 برای برنامه های HPC مانند تجزیه و تحلیل های بی وقفه، برنامه های شبیه سازی و مدل سازی علمی، مهندسی، مجازی سازی و rendering، داده کاوی و دیگر ویژگی ها مناسب است.

سرور G221-Z30 :

اگر سرعت بالا در GUP برای شما کاربرد ندارد، گیگابایت سرورهای G221-Z30 را به شما پیشنهاد می دهد.  GIGABYTE همچنان از یک پردازنده AMD Epyc 7000 استفاده می کند. دیگر ویژگی های کلیدی این سرور شامل موارد زیر می باشد :

  • Supports up to 2 x double slot GPU cards
  • AMD EPYC™ 7000 series processor family
  • 8-Channel RDIMM/LRDIMM DDR4, 16 x DIMMs
  • 2 x SFP+ 10Gb/s LAN ports (Broadcom® BCM 57810S)
  • 1 x Dedicated management port
  • 16 x 2.5" hot-swappable HDD/SSD bays
  • Ultra-Fast M.2 with PCIe Gen3 x4 interface
  • 4 x PCIe Gen3 expansion slots
  • Aspeed® AST2500 remote management controller
  • Dual 1200W 80 PLUS Platinum redundant power supply

 

خریداران سرور G221-Z30 به دنبال یک راهکار چند منظوره HPC انعطاف پذیر و مقرون به صرفه برای تحقیق و توسعه هستند.

سرور ذخیره ساز S451-Z30 :

در اینجا یک گزینه جذاب قابل انعطاف برای خریداران سرور ذخیره ساز وجود دارد.

  • Single AMD EPYC™ 7000 series processor family
  • 8-Channel RDIMM/LRDIMM DDR4, 16 x DIMMs
  • 2 x SFP+ 10Gb/s LAN ports (Broadcom® BCM 57810S)
  • 1 x dedicated management port
  • 36 x 3.5" SATA/SAS hot-swap HDD/ SSD bays
  • 2 x 2.5" SATA hot-swap HDD/SSD for booting device
  • SAS expander with 12Gb/s transfer speed
  • Ultra-Fast M.2 with PCIe Gen3 x4 interface
  • Up to 4 x PCIe Gen3 x16 slots and 3 x PCIe Gen3 x8 slots
  • Aspeed® AST2500 remote management controller
  • Dual 1200W 80 PLUS Platinum redundant power supply

 

 

منبع Faradsys.ir